Katakumby (gr. κατά kata – pod, na dole τύμβος tymbos – grób, mogiła) to cmentarz podziemny skaładający się z nieregularnie rozplanowanego systemu korytarzy biegnących zazwyczaj w kilku kondygnacjach, rozgałęziających się, rozszerzających w komory, wydrążonych bardzo głęboko w ziemi. Po raz pierwszy tego terminu użyli Rzymianie, by określić miejsce na ulicy Via Appia, gdzie wydobywano tuf wulkaniczny, używany do budowy umocnień. Miejsce wydobycia znajdowało się niedaleko jamy, w której pochowany był święty Sebastian, stąd miejsce to nazwano katakumbami. Nie był to pierwszy podziemny cmentarz i nie największy, jednak od IX w. zaczęto używać słowa katakumby dla określenia wszystkich podziemnych cmentarzy.

Odeskie katakumby to sieć podziemnych tuneli, korytarzy i wyrobisk, rozciągających się pod miastem. Mają one łączną długość około 2500 kilometrów. Dla porównania, paryskie katakumby mają około 300 kilometrów długości, natomiast rzymskie około 500. Katakumby tworzą swoiste podziemne miasto składające się z ulic, alei, zaułków, placów oraz ślepych uliczek.

Katakumby bardzo często były wykorzystywane przez kontrabandzistów i zwykłych bandytów, ale również przez młodzież, która w latach 20-tych XX wieku, w podziemnych labiryntach czytała, w tajemnicy przed władzą wiersze Puszkina oraz ukrywała nielegalną literaturę. Przestępcy przetrzymywali w katakumbach zagrabione przedmioty i czuli się w nich niesamowicie bezpiecznie. W przeciwieństwie do stróżów porządku znali oni doskonale labirynty korytarzy. Katakumby stanowiły również schronisko dla najbiedniejszych, dla zbiegłych wieśniaków, a także dla wszystkich, którzy byli ścigani przez prawo. W okresie wojny domowej katakumby chroniły bolszewików, a robotnicy trzymali w nich broń. Podczas II wojny światowej katakumby stanowiły schronienie dla kilku oddziałów radzieckich partyzantów. 

  

Zainteresowanych organizacją slajdowiska prosimy o kontakt telefoniczny pod numerami telefonów 122551779 oraz 512056550 lub o kontakt mailowy na adres biuro@turystykawsieci.com.pl